
Τη θυμάμαι εκείνη την ημέρα, θυμάμαι το χάος της επιστράτευσης, τον πατέρα μου να φεύγει, την αγωνία ακούγοντας τα ραδιόφωνα, την ελπίδα, τη θλίψη...
Σ' αυτήν τη μνήμη αφιερώνω τη φωτογραφία και την ανάρτηση.
ΦΩΤΟ-ΓΡΑΦΕΙ ο Novus (Γιώργος Δημητριάδης)
Των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν
ΑπάντησηΔιαγραφήhttp://api.ning.com/files/EjRC24BkdoPZAGHGX*qVvisdHZLhrNDziAedLUvJ6rTrCpUiT9Nu2nDBsYA*nyv1h*XFNGloHQtNrhbA9KR1ZhRgpYsc7K7I/doggy.jpg
οι λεζάντες τις τρώνε τις φωτογραφίες - μιαμ!μιαμ!μιαμ!
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια να καταλάβεις δηλαδή, εγώ δε βλέπω καμιά φωτογραφία ούτε αντιπολεμική ούτε τιποτε και αφού τα τουρκικά στρατά που λες κι εσύ άρπαξαν κιαυτά λίγο από το βυζάκι του νησιού της αφροδίτης, μπορούμε να ξεπλένουμε χρήμα με το κωλαράκι της.
Ζήτω το πρώκτουμ λοιπόν που λέει κι ένας φίλος και κάτω το πούνκτουμ
Γιώργο, συμμερίζομαι τη σκέψη σου και το μνημόσυνο που κάνεις. Την θυμάμαι και γω εκείνη την ημέρα....
ΑπάντησηΔιαγραφήJeanajean, υπάρχουν και πράγματα που πρέπει να πάρουμε θέση, είτε από δω, είτε από κει.
Το σίγουρο είναι πως δεν μπορούμε να τα ξεφτιλίζουμε.
Πάρε θέση λοιπόν ή σιώπησε...
Μιά φωτογραφία που προσπαθεί - μάλλον ανεπιτυχώς - να εκβιάσει την ματιά μας. Το βαριεστημένο μουτράκι του πιτσιρικά σε αντίστιξη με την αρβύλα του (μάλλον εξίσου βαριεστημένου) φαντάρου. Μμμ, δεν καταφέρνει να μου "δώσει" κάτι αντιπολεμικό - αντιμιλιταριστικό ορθότερα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι σε μένα έχει χαραχτεί εκείνη η μέρα. 14 χρονών στην Χίο, η αγωνία, η ένταση, κάθε βράδυ να κοιτάμε απέναντι, στα χωριά του Τσεσμέ, ανάψανε τα φώτα τους οι Τούρκοι, τον γλυτώσαμε τον πόλεμο;
Και μετά η μεταπολίτευση, η επιστροφή κάποιων που λείπανε, το "ξύπνημα" ημών των πολλών.
Τι καλοκαίρι κι εκείνο!!!