Found Object

Helie μου Helie μου...

2011-05-15T14:46:00.008+03:00

The Dark Side

2011-02-12T17:49:00.002+02:00

Kι άλλη Άυπνη Πόλη

2011-02-12T17:45:00.002+02:00

Sixtyten before

2011-02-05T20:49:00.003+02:00

Sixtyten after...

2011-01-24T08:57:00.004+02:00

Πέρασε ευτυχώς κι αυτό, μα εγώ κατάλαβα τη ζωή για πρώτη φορά στ' αλήθεια. Να είσαι καλά παιδί μου.

Oh Brother, where are you?

2010-12-28T13:29:00.005+02:00

Ανθρώπων Ιστορίες

2010-12-19T03:30:00.001+02:00

Άυπνη Πόλη

2010-12-17T19:53:00.005+02:00

Φωτογραφική "αγρανάπαυση"

2010-12-15T17:34:00.004+02:00

Υπάρχουν περίοδοι που ο φωτογράφος, τουλάχιστον αυτός που αντιμάχεται τον προφανή εαυτό του και δεν επιδίδεται σε μανιέρες και εύκολες λύσεις, αδυνατεί να παράγει φωτογραφικό έργο.
Ζοφερή περίοδος, εκνευριστική, τίποτα καλό δεν βγαίνει! Όλες οι προσπάθειες καταλήγουν σε παταγώδη αποτυχία και είναι πολύ κατώτερες από προηγούμενες.
Αυτό συμβαίνει γιατί ο φωτογράφος έχει βρεθεί σε μια νέα καμπή θέλοντας να προχωρήσει ένα βήμα περισσότερο.

Η περίοδος αυτή, παρ' όλο που φαντάζει άσχημη και απογοητευτική, είναι ίσως η πιο σημαντική στην διαδικασία της φωτογραφικής αυτογνωσίας, όντας πολύ ουσιαστική και "παραγωγική" παρ' όλο που δεν υπάρχει απτό έργο. Η περίοδος της φωτογραφικής "αγρανάπαυσης" είναι που θα γεννήσει νέες και καλύτερες δημιουργίες στο μέλλον. Ο φωτογράφος στην ουσία επενδύει ψυχονοητικά και παρ' όλο που δεν βγάζει φωτογραφίες "βλέπει" και δοκιμάζει φωτογραφικές λύσεις καθημερινά με το μυαλό του.

Αυτή η περίοδος είναι και η καλύτερη για να ασχοληθεί κι με ένα σωρό άλλα πράγματα, εντελώς απαραίτητα ως εφόδια του ταξιδού του, που θα τον βοηθήσουν αφάνταστα στην επόμενη δημιουργική φωτογραφική περίοδο. Είναι ευκαιρία για διάβασμα, για μουσική, για μελέτη άλλων φωτογράφων, και οι "άδειες μπαταρίες κάποτε θα γεμίσουν".

Η Λίμνη μου κι οι άνθρωποι της

2010-12-08T22:35:00.002+02:00

Aftermath...

2010-12-04T16:31:00.002+02:00

Music: Supersilent 10.8
Edit: Sixtyten

Μια φωτογραφία ίσον χίλιες λέξεις... κι ένα τραγούδι

2010-12-02T21:30:00.024+02:00

Μία φωτογραφία λένε ίσον χίλιες λέξεις. Δυστυχώς όμως δεν ισχύει το αντίθετο. Χίλιες λέξεις δεν μπορούν να κάνουν ούτε μια κακή φωτογραφία. Συνιστούν βέβαια θαυμάσιες παπαρολογίες. Όμως πολλές οι παπαρολογίες τελευταία και άρχισαν να γίνονται πολύ βαρετές. Το τραγουδάκι αφιερώνεται στους κάθε λογής παπαρολόγους-επαναστάτες του καναπέ, να κάνουν ένα διάλειμμα, να πάρουν και μια ανάσα τα καημένα τα παιδιά.

Πέτρος Χρηστίδης

2010-11-28T19:51:00.004+02:00

Ένας σημαντικός Φλωρινώτης φωτογράφος που έφυγε πρόσφατα από κοντά μας. Ο Πέτρος Χρηστίδης, δάσκαλος στο επάγγελμα, γεννήθηκε στο Αμύνταιο το 1947 όπου και έμενε. Με τη φωτογραφία ασχολείτο από το 1975.

Διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας (ΕΦΕ) και ιδρυτικό μέλος της Φωτογραφικής Ομάδας ΡΟΕΣ της Λέσχης Πολιτισμού Φλώρινας. Δίδαξε φωτογραφία στις ΡΟΕΣ και στη ΝΕΛΕ Φλώρινας και Αμυνταίου. Έχει εκθέσει έργα του ατομικά και ομαδικά σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πολύ γνωστή και πολυβραβευμένη δουλειά του τα "Πορτρέτα" του, όπου το πρόσωπο των μοντέλων αντικαθίσταται από φωτογραφία τους τραβηγμένη σε άλλο χώρο και χρόνο.

Περισσότερα εδώ.

Η πάλη των τάξεων

2010-11-27T15:39:00.012+02:00

...Όχι τώρα εμείς θα αφήκουμε την πάλη των τάξεων ιστορικά αδικαίωτη, ενώ η διεθνής καπιταλιστική μεθοδολογία σαμποτάρει την πρωτοβουλία της κολχόζνικης ιδιοκτησίας, με αποτέλεσμα να δημιουργείται ένας σεχταρισμός που αποπροσανατολίζει τις μάζες και τις αφήνει να ...πλέουνε σε... ένα τέτοιο και σε... ένα άλλο, σ' ένα... τι έλεγε ρε παιδί μου?

Και μετά πάει... έπεσε στο γκρεμό σύντροφε! Και πάει σαπέρα... κι έριξε και το καπέλο του... και πάει και η οργάνωση, κι αυτό και τ' άλλο... και καλά κρασιά! Και... καλός άνθρωπος ήταν σύντροφε, Θεός σχωρέστον!

Untitled

2010-11-25T19:29:00.002+02:00

Είναι για γέλια...

2010-11-23T12:18:00.008+02:00

Αφιερωμένο στους νέους

2010-11-20T14:35:00.005+02:00

Την αγαπάω αυτή τη φωτογραφία... Τη βαρέθηκα αυτή τη φωτογραφία...
Που με κρατάει αγκυλωμένο σε θέματα, φόρμες και ποιητικά περιεχόμενα.

Τη φύλαγα στις αγαπημένες φωτογραφίες, που δεν τις εξέδιδα σαν τις "κοινές" στη δημοκρατική κρίση του κοινού...
Την πούλησα όμως κι αυτή, την τελευταία, για λίγα σχόλια, μήπως ξεφτιλιστεί στα μάτια μου και τη ξεπεράσω, κι απαλλαγώ από την κατάθλιψή της.

Βαρέθηκα τους γέρους, τους παλιούς και τα θλιβερά μας στερεότυπα. Βαρέθηκα τις ψόφιες μας φωτογραφίες, μοιάζουν με πτώματα διατηρημένα με καλλιτεχνική φορμόλη.

Οι δικές σας ματιές είναι οι ζωντανές και οι φρέσκες. Μη γίνετε σαν κι εμάς, κάντε μας εμάς σαν κι εσάς.

Είμαι σε πόλεμο με το προφανές

2010-11-18T22:14:00.009+02:00

Πανηγύρι Αη Συμιού (Μεσολόγγι)

2010-11-12T17:40:00.004+02:00

Τέχνη για το λαό

2010-11-09T20:39:00.007+02:00

Δεν μπορώ να εκφράσω γνώμη για τις άλλες τέχνες, δεν είμαι ιστορικός της τέχνης, μόνο ξέρω πως ο λαός συνάντησε τον Χατζιδάκη ή πάει στο θέατρο (με ότι κι αν σημαίνουν αυτά). Εκεί που μπορώ να μιλήσω κάπως καλύτερα είναι για τη φωτογραφία. Και αναρωτιέμαι...

Όταν έχω ξεστραβωθεί τόσα χρόνια να βλέπω χιλιάδες φωτογραφίες, να διαβάζω περί φωτογραφίας, να διαβάζω συνεντεύξεις φωτογράφων, άρθρα θεωρητικών, να συζητώ σχεδόν καθημερινά...

Παράλληλα βγάζω φωτογραφίες και μέσα στις χιλιάδες που έχω τραβήξει ανακαλύπτω πόσο δύσκολο είναι να βρω δυο τρεις σημαντικές...
Και μετά από όλα αυτά καταλαβαίνω ακόμα πιο καθαρά πόσο δυσκολεύομαι να προσεγγίσω αυτήν την τέχνη...

Τότε ποιος λαός, με τι φωτογραφικές προσλαμβάνουσες? Νομίζω πως αυτές οι γενικεύσεις (τέχνη για το λαό ή τέχνη για την τέχνη) είναι τελείως αστείες, ύστερα ευφυολογήματα στις πλάτες της τέχνης.

Όπως δεν υπάρχει συλλογική συνείδηση παρά μονάχα ατομική έτσι δεν υπάρχει και συλλογική άποψη, συλλογική αισθητική, συλλογική κρίση. Η σχέση του καθενός με την τέχνη είναι ατομική όπως ατομικές είναι οι συνειδήσεις. Αυτό που χρειάζεται ο λαός είναι παιδεία και ο καθένας θα αναπτύξει μόνος του την προσωπική του σχέση με την τέχνη.

Αφιερωμένο στους παραμυθάδες

2010-11-06T17:01:00.009+02:00

Ο Κακός ο Λύκος και η Κοκκινοσκουφίτσα
(η εκδοχή του Λύκου)

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό. Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.

Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που είχε παρατήσει ένας κατασκηνωτής, άκουσα βήματα. Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα ένα μικρό κορίτσι να έρχεται από ένα μονοπάτι, κρατώντας ένα καλάθι. Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή γιατί φορούσε αστεία ρούχα ολοκόκκινα, και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με μια κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.

Φυσικά, την σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα. Την ρώτησα ποια ήταν, πού πήγαινε, από πού ερχόταν κλπ. Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά, που πήγαινε να την επισκεφθεί και να της πάει φαγητό.

Φαινόταν βασικά έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε ύποπτη μ’ αυτά τα ρούχα. Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει έτσι, χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη αστεία.

Την άφησα να συνεχίσει αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς της. Όταν συνάντησα την συμπαθητική γριούλα, της εξήγησα το πρόβλημά μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα. Η γριούλα συμφώνησε να κρυφτεί ώσπου να την φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι. Όταν έφτασε το κορίτσι, την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόμουν στο κρεβάτι ντυμένος σαν τη γιαγιά. Το κορίτσι ήλθε, με τα κόκκινα μαγουλά της, και είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά.

Με είχαν προσβάλει κι άλλοτε και έτσι προσπάθησα να πω κάτι θετικό. Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλλίτερα. Δηλαδή έδειχνα ότι την συμπαθούσα και ήθελα να προσέχω αυτά που λέει. Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι για τα γουρλωτά μου μάτια. Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι’ αυτό το κορίτσι, που έβαζε ένα ευγενικό προσωπείο, αλλά ήταν τόσο κακοήθης.

Παρ’ όλα αυτά, έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο, και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να την βλέπω καλλίτερα. Η επόμενη προσβολή στ’ αλήθεια με νευρίασε. Έχω κάποιο σύμπλεγμα για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση. Ξέρω ότι θα έπρεπε να μην χάσω την ψυχραιμία μου, αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να την φάω καλλίτερα.

Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να την φτάσω για να την ηρεμήσω.

Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα. Ξαφνικά η πόρτα άνοιξε με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν εκεί με το τσεκούρι του. Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει τον μπελά μου. Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα...

Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία. Όμως, αυτή η γριούλα γιαγιά ποτέ δεν είπε την δική μου πλευρά της κατάστασης. Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός. Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν. Δεν ξέρω τι έγινε το κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως, εγώ δεν έζησα από τότε καλά. Έτσι αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου.

Με εκτίμηση

Ο Κακός ο Λύκος

ΥΓ: Η καμηλοπάρδαλη μου λέει ότι θα δώσει δημοσιότητα στο θέμα, θα με βγάλει λέει στο βλογ της. Λέτε να γίνει κάτι?

(Το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας από την πλευρά του λύκου, υλικό εκπαίδευσης στα ανθρώπινα δικαιώματα της Νίκης Ρουμπάνη)

Γειαααααα!

2010-11-05T17:06:00.012+02:00

Γιατί ρε βλάκα?

2010-11-03T12:03:00.009+02:00

Ο οδηγός, ο εισπράκτορας και ο γιατρός

2010-11-02T16:32:00.028+02:00

Κάποτε ήταν ένα παλιό λεωφορείο, εκτελούσε νυχτερινά δρομολόγια σε άγονες φωτογραφικές γραμμές. Είχε έναν οδηγό, έναν εισπράκτορα και έναν επιβάτη, το γιατρό...

US

2010-10-28T15:28:00.014+03:00

Αυτοφωτογράφιση πριν 20 χρόνια...
Θυμάμαι πως είχα νιώσει μια μεγάλη συμπάθεια και μια ανεξήγητη οικειότητα γι' αυτόν τον ανυποψίαστο νέο έξω από το κλουβί μου... σίγουρα κάτι με συνέδεε μαζί του.

Αποχωρητήριον

2010-10-22T20:36:00.011+03:00

Το Found Object απέκτησε (ως όφειλε) το δικό του αποχωρητήριο.

1983: Με τον Παύλο στο χωριό

2010-10-12T18:24:00.006+03:00

Δες πως είμασταν τότε ξάδελφε!

Φωτογραφικά Συναμφότερα

2010-10-09T15:39:00.024+03:00

Μουσική: Ηρακλής Δημητριάδης (Sixtyten)

«Συναμφότερον» (κι από τους δυο-μαζί)

Αυτά που αφήσαμε στ'αγαπημένα… όταν μας πρόσφεραν κι αυτά…
Όπου ενώθηκαν κι έγιναν «ένα»… πολύτιμα «Συναμφότερα».
Ότι ο τόπος υπάρχει μέσα μας και το παιχνίδι μας γελά…
Όταν αφέθη το παιδί μες στη στοργή της μάνας...
Κι ο βασιλιάς εστάθηκε δίπλα στο φύλακά του.
Βρήκα το «συναμφότερον» στη μάνα γη, στο βλέμμα της πατρίδας…
Στη σχέσης αγάπης και στοργής, στη συντροφιάς γαλήνη…
Σε μια αγκαλιά που ήτανε απ’ την αρχή ως το τέλος.

Jolly Boys

2010-10-08T14:03:00.009+03:00

(ευχαριστώ τον William Tell χάρη στον οποίο ανακάλυψα αυτό το πολύ όμορφο βίντεο)

Yin and Yang

2010-10-04T20:14:00.004+03:00

"Μια φωτογραφία που δεν σου επιτρέπει να μείνεις στην πρώτη ανάγνωση, ένα φωτογραφικό γιν γιάνγκ με τις πρωταγωνίστριες να μοιράζονται εξίσου το ρόλο. Δυναμικά στοιχεία της σύνθεσης το μαύρο τρίγωνο δεξιά και τα λευκά σκαλοπάτια απέναντι."

stavrosstam

Αίολος

2010-10-04T20:01:00.005+03:00

Η "εύκολη" τέχνη

2010-09-28T18:25:00.003+03:00

"Ξέρω, είμαι λίγο περίεργος άνθρωπος και έχω γίνει ακόμη περισσότερο εξαιτίας της ανοησίας που αντιμετωπίζω στη εποχή μας. Όλοι πια έχουν γίνει φωτογράφοι. Κάποιος φωτογραφίζει ένα λουλούδι, συμμετέχει σε μία έκθεση και ο κόσμος το κοιτάζει αποχαυνωμένος και λέει τι ΤΕΧΝΗ! Και το χειρότερο, μια τέτοια φωτογραφία μπορεί να πουλιέται έναντι χιλιάδων δολαρίων και να παρουσιάζεται σε μεγάλα μουσεία. Αυτό σημαίνει πώς υπάρχουν πολλοί ανόητοι σε αυτόν τον κόσμο. Τι πρέπει, λοιπόν, να πώ εγώ σε αυτούς τους φωτογράφους; Έχει γίνει η πιο εύκολη τέχνη. Πάρε μια μηχανή, βγές έξω και ορίστε η φωτογραφία. Κάνεις και μια έκθεση και αμέσως γίνεσαι φωτογράφος. Προτιμώ να πάω να δώ το ηλιοβασίλεμα παρά μια τέτοια έκθεση. Πρέπει να αξίζει αυτό που θέλεις να πεις. Αν δεν έχεις να πείς κάτι σημαντικό με την εικόνα σου, ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΠΑΤΑΛΑΣ ΤΗΝ ΩΡΑ ΜΟΥ"

Αρά Γκιουλέρ

Απορία

2010-09-25T16:52:00.000+03:00

Τελικά τι παίζεται εκεί έξω?

Το πορτρέτο της Βρετανίδας συζύγου του

2010-09-24T15:14:00.009+03:00

Συνειδητοποιώ αίφνης ότι δεν έχουν πλέον κανένα νόημα οι ασήμαντες αναλύσεις μας περί καλλιτεχνικότητας και φωτογραφικής σημαντικότητας της φωτογραφίας των χειλέων της όμορφης Βρετανίδας. Η φωτογραφία ούτως ή άλλως αναδείχθηκε με τους όρους του παιχνιδιού της σύγχρονης καταναλωτικής κουλτούρας και εμείς είμαστε ένα μικρό γρανάζι αυτού του μηχανισμού.

Ας το ομολογήσουμε, με τον ένα η άλλο τρόπο τη φάγαμε όλοι, είτε ως τέχνη, είτε ως πορνογραφία, είτε ως πρόκληση. Μικρή σημασία έχει τι είναι στ' αλήθεια γιατί αυτή η αλήθεια εξαχνίζεται από το γεγονός της ρεαλιστικής πραγματικότητας. Η φωτογραφία είναι πια ένα διάσημο προϊον ενός αναγνωρίσιμου πλέον ονόματος. Κι εμείς σφαζόμαστε ακόμα στην ποδιά της, αφελώς φιλοδοξώντες να είμαστε οι μοναδικοί ανάδοχοι του αληθούς "ονόματός" της.

Υ.Γ. Δεν ανάρτησα τη φωτογραφία όχι για λόγους σεμνοτυφίας αλλά γιατί, αφενός μεν αρνούμαι να χρησιμοποιήσω τη θεαματική δύναμη του σκανδάλου της, αφετέρου δε δεν μου αρέσει η αισθητική των χειλέων που παραπέμπουν σε γυναικολογικά εγχειρίδια.

Φωτογραφία καθημερινής ρουτίνας

2010-09-23T15:53:00.005+03:00

"Μια και τέλειωσαν τα φρέσκα ας ξαναζεστάνουμε τα κατεψυγμένα. Σαν φρέσκα θα τα φας παιδί μου, δεν θα καταλάβεις τη διαφορά."

Ο γιός μου τρώει μακαρόνια με κιμά και η Πόντια γυναίκα μου με το σεσουάρ... τί κάνει? Η εικόνα δεν εμπεριέχει χρώμα, σεξ και βία συνεπώς είναι μάλλον βαρετή.

Φωτογραφίες της ζωής

2010-09-22T18:57:00.023+03:00

«Δεν περπατώ στους δρόμους μιας πόλης φωτογραφίζοντας τυχαία άτομα. Θέλω να γνωρίζω κάτι για τους ανθρώπους που φωτογραφίζω. Κι αυτοί με τη σειρά τους να γνωρίζουν κάτι για εμένα. Έτσι υπάρχει ένα είδος αλληλοεπίδρασης»..............................Jindrich Streit

Η ρήση του Jindrich Streit εκφράζει σε μεγάλο ποσοστό δικές μου φωτογραφικές συνήθειες και επιλογές αλλά σε καμιά περίπτωση δεν την επισυνάπτω ως κατευθυντήρια και αποκλειστική οδηγία που θα εξασφαλίσει την αξιόλογη καλλιτεχνικά φωτογραφία.

Οι λόγοι αυτών των επιλογών είναι πάρα πολλοί και δεν έχουν να κάνουν μόνο με ένα επιδιωκόμενο καλλιτεχνικό φωτογραφικό αποτέλεσμα. Σαφώς και αυτό είναι επιθυμητό, σαφώς και αποτελεί ένα δημιουργικό κίνητρο, έναν στόχο, αλλά η υπόθεση αυτή έχει να κάνει περισσότερο με την διαδρομή, το ύφος της ενασχόλησης, την εμπειρία της φωτογράφισης, την εμβάθυνση της φωτογραφικής διαδικασίας ως ενός εναλλακτικού αλλά πολύ αποτελεσματικού τρόπου προσέγγισης της ίδιας της ζωής και των κρυμμένων μυστικών της.

Γι' αυτό αυτές τις φωτογραφίες τις αποκαλώ "φωτογραφίες της ζωής", και η έννοια εδώ είναι διττή και αναφέρεται και στο περιβάλλον μου αλλά και στη δική μου εσωτερικότητα.

Στις κοινές με πολλούς φίλους φωτογράφους παραδοχές, ότι δηλαδή αναζητούμε τον οπτικό ποιητικό και αφηρημένο λόγο, δεν προσδιορίζουμε τη φωτογραφία αποκλειστικά στην πληροφορία (ρεπορτάζ, ρεαλιστικές καταγραφές), δεν την προσδιορίζουμε σε έναν μονοσήμαντο εννοιολογικό λόγο, ένα λόγο προφανών και συνήθως επιφανειακών ιδεών, συνθημάτων και απόψεων, εξατομικεύω κάποιες δικές μου ανάγκες που είναι:

1. Η συγκίνηση της φωτογραφικής διαδικασίας ως διαδικασία και όχι ως αποτέλεσμα.
2. Η φωτογραφική διαδικασία ως εργαλείο ενδοσκόπησης και κατανόησης του μυστηρίου της ζωής.
3. Το συγκινησιογόνο κίνητρο, αυτό που θα με κάνει να σηκώσω τη φωτογραφική μηχανή.
4. Το ενιαίο και συνεπές φωτογραφικό ύφος.
4. Η αποτελεσματικότερη αποδέσμευση (όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο) από το προφανές, το έντονο, το κλισέ, το υπερβολικό.
5. Ο καλύτερος έλεγχος του συναισθήματος και της παρόρμησης και η εξισορρόπηση μεταξύ θυμικού-νόησης.

Όλα αυτά προσβλέπουν σε μια διαδικασία που θα ικανοποιήσει τον φωτογράφο-άνθρωπο-ερευνητή, θα του προσφέρουν τροφή στη σκέψη και στη ψυχή του μέσα από μια συναρπαστική πρόσθετη διαδρομή ζωής, και ίσως τον βοηθήσουν στην επίτευξη ενός ενδιαφέροντος και βαθύτερου αποτελέσματος για τον θεατή.

Στις φωτογραφίες του οικείου περιβάλλοντος, η γνώση του σου προσφέρει πληρέστερη παρατήρηση, διείσδυση πέραν της επιφανειακής πληροφορίας, η παγιωμένη συναισθηματική κατάσταση σου επιτρέπει να την ελέγχεις καλύτερα αποφεύγοντας παρορμητισμούς και εύκολους συναισθηματισμούς, τελικά έχεις καλύτερη ισορροπία σκέψης και της απαραίτητης συναισθηματικής νοημοσύνης που θα σε βοηθήσουν να ανιχνεύσεις τον οπτικό ποιητικό λόγο του ντοκουμέντου. Ένα ντοκουμέντο που είναι εντελώς απαραίτητο, αποτελεί το ερειστικό σύστημα της φωτογραφίας και την πηγή του περιεχομένου της, βοηθούσης της φόρμας που αποτελεί το δέρμα, το πρόσωπο της φωτογραφίας.

Η φωτογραφία είναι μια έντεχνη παραπληροφόρηση, η συγκίνηση απορρέει από την αντίθεση του "ψεύδους" της με την ταυτόχρονη επίγνωση ότι αυτό που δείχνει ήταν υπαρκτό. Για μένα το περιεχόμενο μιας φωτογραφίας εμπεριέχεται αρχετυπικά, ως πρώτη ύλη, στο ντοκουμέντο και δεν δημιουργείται εκ του μηδενός μέσω της φόρμας και του επαναπροσδιορισμού της οπτικής αξίας τυχαίων στοιχείων της. Ίσως μια φωτογραφία πρέπει να έχει απ' όλα, και συναίσθημα, (αλλά όχι το επιφανειακό, το απλοϊκό αλλά το βαθύτερο και το διακριτικό) και σκέψη (αλλά όχι συνθηματολογική, πομπώδη και εύκολα αναγνωρίσιμη αλλά σοφά υπαινικτική) και πληροφορία (αλλά όχι βαρύγδουπη και προφανή αλλά εξόχως (οπτικά) ποιητική) και αισθητική (αλλά όχι εικαστικής λογικής).

Τελικά (πάντα για μένα) η φωτογραφία "αποκαλύπτεται" και αποσπάται και δεν κατασκευάζεται. Ο φωτογράφος πρέπει να διαθέτει οξυμένη αντίληψη και επαρκή συναισθηματική ευφυία. Και στο οικείο περιβάλλον ίσως είναι πιο εύκολο να αντιληφθεί και να αποσπάσει φωτογραφίες.

Έπεσε η αυλαία...

2010-09-14T20:06:00.006+03:00

Που πήγε ο τύπος με το τσιγάρο?

Έπεσε η αυλαία?

2010-09-13T14:18:00.008+03:00

"Χμμμ... Συναισθήματα.

Πόσο σημαντικό είναι πράγματι αυτό σε μια φωτογραφία. Πόσο τυχερός πρέπει να νιώθει ο θεατής που λαμβάνει τέτοια ερεθίσματα?
Και δεν μιλάω για τα κατόπιν εορτής συναισθήματα, αυτά δηλαδή που ο θεατής νιώθει όταν βλέπει ένα φωτογραφικό έργο, όχι. Μιλάω για τα εγγενή συναισθήματα του φωτογραφημένου. Για τις αυθόρμητες συσπάσεις του προσώπου, που με το κλικ περνάνε σε μια άλλη διάσταση, είτε παραδείσια, είτε κολασμένη και κάνουν τον πρωταγωνιστή της φωτογραφίας να "ζει" και να "ξαναζει" και να "ξαναζεί" την ίδια χαρά ή λύπη ή πόνο ή ευτυχία ή θυμό ή ότι άλλο βάνει ο νους και τον θεατή να συμπάσχει, να πονάει ή να χαίρεται κι αυτός.
Ο Φωτογράφος μιλάει σε άλλους για τον κόσμο άλλων αλλά πάντα κρύβει λίγο απ' τον δικό του μέσα. Αρα, λίγο-λίγο, φυλακίζει ένα κομμάτι του εαυτού του σε κάθε δυνατή φωτογραφία που παράγει.

Γιώργο μόλις έχασες ένα ακόμα κομμάτι σου και πλέον είναι αδύνατο να το ξαναπάρεις πίσω. Αλλά νομίζω πως το ξέρεις ήδη αυτό."

Γιάννης Στρατουδάκης

Ι.Κ.Α.

2010-08-02T17:11:00.007+03:00

Οι πρώτες με την LX3

2010-04-07T18:32:00.006+03:00

Conditions

2010-03-18T18:14:00.005+02:00

Sweet Surrender

2010-03-11T21:26:00.003+02:00

Οι ξαδέλφες

2010-03-06T20:39:00.005+02:00

You didn't find me...

2010-03-01T20:05:00.003+02:00

Να βγαίνεις απ' το όνειρο...

2010-02-24T20:42:00.008+02:00

Να βγαίνεις απ' το όνειρο
να κατεβάζεις τα πουλιά
στον ύπνο πάλι να περνάς
Κι ύστερα στο δωμάτιο
να ντύνεσαι καλά
να πας κατά την πόρτα
να κάνεις δύο βήματα
στο τρίτο κοκαλώνεις
Να λείπει απάνω ο ουρανός...

Εννοιακή τέχνη και φωτογραφία

2010-02-20T21:43:00.015+02:00

Gillian Wearing, "Signs That Say What You Want Them To Say And Not Signs That Say What Someone Else Wants You to Say", 1992-93.

Εννοιακή τέχνη, η τέχνη της σκέψης, της ιδέας, της μη φόρμας, η αντι-τέχνη, η ιδέα για την τέχνη.
Φωτογραφία, ο διαμεσολαβητής της, ως φτωχό, ταπεινό, ουδέτερο καταγραφικό μέσον (έτσι νόμιζαν), χωρίς υλική υπόσταση και ορατές φόρμες τεχνοτροπίας.

Η εννοιακή τέχνη είναι μία, δεν αφορά επί μέρους τέχνες, δεν υπάρχει εννοιακή ζωγραφική ή εννοιακή γλυπτική, και κατ' επέκταση εννοιακή φωτογραφία. Υπάρχει μόνο εννοιακή τέχνη. Και αυτό γιατί η εννοιακή τέχνη αμφισβητεί την υλική υπόσταση, τις φόρμες και προσδιορίζεται στη σκέψη και την ιδέα. Είναι στην ουσία η αυτο-αμφισβήτηση, η εκτονωτική βαλβίδα της παγιωμένης τέχνης, η ασφαλιστική δικλείδα της μη περιχαράκωσης και εμπορευματοποιημένης αυτο-επανάληψης της τέχνης.

Η εννοιακή τέχνη χρησιμοποίησε τη φωτογραφία ως φορέα της, θεωρώντας (λανθασμένα κατ' εμέ) ότι είναι ένα ουδέτερο άυλο μέσον, δεν εμπεριέχει τεχνοτροπία, δεν εμπεριέχει υλική φόρμα. Η τέχνη είναι η σκέψη, η ιδέα για την τέχνη, η φωτογραφία αποτελεί το ντοκουμέντο της ύπαρξής της και όχι την υλοποίησή της. Και αυτή είναι η μεγάλη αντίφαση της εννοιακής τέχνης, ότι τελικά της είναι απαραίτητο το υλικό αποτύπωμα που αμφισβητεί, και εάν σ'αυτό κανείς προσθέσει και την επιγενή φόρμα που ούτως ή άλλως έχει και η πιο απλή φωτογραφική αποτύπωση, ότι ποτέ το φωτογραφημένο δεν είναι ίδιο με το πραγματικό, τότε καταλαβαίνετε... χάος...

Μια γενεσιουργός ιδέα, δέχομαι ότι μπορεί να ανήκει στο χώρο της εννοιακής τέχνης. Ακόμα και μια ιδέα προς φωτογράφιση μπορεί να είναι, ως δρώμενο, εννοιακή τέχνη. Ως φωτογραφημένο θέμα, ως φωτογραφία, λυπάμαι κύριοι αλλά θα κριθεί με τους κανόνες και τις αξίες της φωτογραφικής τέχνης. Η φωτογραφημένη ιδέα είναι καταδικασμένη σε φωτογραφική αποτυχία. Δεν θα αναλύσω εδώ τους ευνόητους λόγους.

Περισσότερα εδώ: http://www.dpgr.gr/forum/index.php?topic=39020.msg584242#msg584242
http://photocircle.gr/content/view/60/38/lang,el/

Καταγραφή και περιγραφή

2010-02-09T02:03:00.010+02:00

Η φωτογραφία, ως χρήση και εφαρμογή, είναι ένας φορέας πληροφορίας, της όποιας πληροφορίας μπορεί να μεταφέρει.
Ως εκ τούτου είναι πολύ σημαντική υπόθεση η όσο το δυνατόν ακριβέστερη παρουσίαση αυτής της πληροφορίας, άρα είναι απαραίτητα η τεχνική αρτιότητα η ακρίβεια της λήψης, η σωστή χρωματική απόδοση, η άψογη φωτομέτρηση, κλπ. Όλα αυτά αφορούν την σωστή καταγραφή της πληροφορίας και φυσικά συνιστούν μια απλή και σχετικά εύκολη τεχνική.

Η φωτογραφία όμως, ως δημιουργική πρόταση, απεμπλέκεται πλέον από τα δεσμά της "σωστής τεχνικά καταγραφής". Εδώ το ενδιαφέρον μετατοπίζεται στη σημαντική περιγραφή. Με απλά λόγια, ενδιαφέρει πλέον πολύ περισσότερο το τι δείχνει η φωτογραφία (περιγραφή), ενώ το πώς το δείχνει(η καταγραφή) δεν είναι υποχρεωτικό να ακολουθεί την πεπατημένη της politically correct τεχνικά λήψης.

Ο φωτογράφος στη δημιουργική φωτογραφία μπορεί να χρησιμοποιήσει την οποιαδήποτε ιδιότητα του μέσου για να ενισχύσει την περιγραφή του, να κουνήσει, να "φλουτάρει", να αφαιρέσει το χρώμα, να "κάψει", να στραβώσει ορίζοντες, κλπ, κλπ. Φυσικά όλα αυτά πρέπει να αποτελούν συνειδητές επιλογές μιας φόρμας και όχι λάθη απειρίας ή τυχαίες καταγραφές.

Βλέπω συχνά να υπερεκτιμώνται και να θεωρούνται αξιόλογες φωτογραφίες, πολύ καλές τεχνικά καταγραφές, οι οποίες όμως στην ουσία μεταφέρουν απλοϊκές και εύκολες πληροφορίες, πχ ένα ηλιοβασίλεμα, ένα όμορφο ζώο, ένα τοπίο. Οι φωτογραφίες αυτές είναι στην ουσία καλές καταγραφές αλλά αδιάφορες περιγραφές. Δείχνουν πολύ σωστά συνηθισμένες και κοινότοπες πληροφορίες και μόνο στα πλαίσια της εφαρμοσμένης φωτογραφίας μπορούν να αξιολογηθούν ως "καλές".

Η καταγραφή είναι μια σχετικά εύκολη υπόθεση, απαιτεί καλό εξοπλισμό, γνώση μιας σχετικά απλής τεχνικής και μερικές φορές κόπο στην ανεύρεση της πληροφορίας.

Η περιγραφή είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, δεν απαιτεί οπωσδήποτε ακριβό εξοπλισμό αλλά ακριβά χαρίσματα του φωτογράφου. Εμπειρία, δημιουργικό ταλέντο, συναισθηματική ευφυία, αντίληψη, οξυδέρκεια, θάρρος και πάρα πολύ κόπο και υπομονή.

Γι αυτόν ακριβώς το λόγο, ενώ υπάρχουν εκατομμύρια πολύ καλών χειριστών φωτογραφικών μηχανών, οι σημαντικοί φωτογράφοι (αναλογικά) είναι ελάχιστοι.

Εικαστικές τέχνες και φωτογραφία

2010-01-31T18:19:00.010+02:00

Τι ωραία φωτογραφία! Σαν πίνακας ζωγραφικής...

Σαχλαμάρες, το τελευταίο πράγμα στο οποίο πρέπει να ποντάρει η φωτογραφική τέχνη είναι η ανάδειξη της μέσω μιας εικαστικής αισθητικής.

Είναι κλασική πλάνη αξιολόγησης όταν η φωτογραφία κρίνεται με τα εικαστικά κριτήρια της ζωγραφικής, "σαν ζωγραφικός πίνακας", υπερεκτιμώντας έτσι επιφανειακά μια καταγραμμένη φυσική ομορφιά, η αναπαράσταση της οποίας, ναι μεν στη ζωγραφική έχει πολύ μεγάλη αξία γιατί προέρχεται και συνδέεται με μια πολύ δύσκολη τεχνοτροπία, στη φωτογραφία όμως συνήθως αφορά μια υπεραπλούστατη καταγραφή.

Αποπροσανατολίζεται ο θεατής από την αναζήτηση του ουσιαστικού καλλιτεχνικού περιεχομένου της φωτογραφίας, αυτού που έχει να κάνει με την βαθύτητα της ματιάς του φωτογράφου και λανθασμένα αξιολογεί τις "εικαστικές" αρετές της.

Στις εικαστικές τέχνες έχουμε μεν μια τελική εικόνα=υποκειμενική αναπαράσταση αλλά αυτή έχει προέλθει από τη μορφοποίηση πρώτης ύλης. Η διαδικασία ξεκινά εκ του μηδενός, υπάρχει μια πρώτη άμορφη ύλη και ο καλλιτέχνης, μέσω της δύσκολης τεχνοτροπίας, καταλήγει στο τελικό έργο.

Έχουμε λοιπόν 1. Αναπαράσταση του πραγματικού ή φανταστικού 2. Τεχνοτροπία.

Στη φωτογραφία δεν υπάρχει αναπαράσταση αλλά αυτόματη αντιγραφή, δεν υπάρχει μορφοποίηση πρώτης ύλης που προυποθέτει τεχνοτροπία αλλά χειρισμός στην ουσία ενός φωτοτυπικού μηχανήματος (τεχνική). Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα αντικειμενικό φωτο-αντίγραφο της πραγματικότητας και όχι μια υποκειμενική αναπαράσταση.
Ο δημιουργός διαχειρίζεται την ίδια την πραγματικότητα και δεν μορφοποιεί εκ του μηδενός. Η εικόνα αντιγράφεται αυτόματα και δεν κατασκευάζεται μέσω κάποιας συγκεκριμένης και προοδευτικής διαδικασίας που προυποθέτει πρώτη ύλη και τεχνοτροπία, μέσω των οποίων υλοποιείται τελικά η εικασία του δημιουργού. Η περίφημη μεταμόρφωση της πραγματικότητας δεν αναιρεί ότι αυτό που καταγράφηκε υπήρξε σε μια δεδομένη χρονική στιγμή και δεν κατασκευάστηκε.

Όλες αυτές οι διαφορές που αναφέρω ίσως ήταν οι αιτίες της μη αναγνώρισης της φωτογραφίας σαν μορφή τέχνης και της απαξίωσής της από εκπροσώπους των άλλων τεχνών.

Η φωτογραφία είναι εικόνα μέρους της πραγματικότητας,
σαφώς η περιγραφική της δύναμη και η "αλήθεια" της είναι μικρές και αδύναμες,
σαφώς και, ως εικόνα, είναι δισδιάστατη,
σαφώς και, ως ανεπαρκής και αδύναμη πληροφορία, εμπεριέχει το "ψεύδος" της στιγμής και την "ανατροπή" απέναντι στη αληθινή ροή της όλης πραγματικότητας,
τέλος σαφώς ο φωτογράφος επιλέγει τη φόρμα της.

Όμως αυτό που απεικονίζει δεν αποτελεί φαντασιακή σύλληψη ούτε αναπαράσταση. Αποτελεί ντοκουμέντο/αντίγραφο (και μιλώ για την αρχική φωτογραφική λήψη). Αποτελεί γεγονός αναμφισβήτητο ότι αυτό που απεικονίζει υπήρξε στην πραγματικότητα, και αυτό είναι ένα σημαντικό κομμάτι της γοητευτικής της δύναμης.

Η δύναμη της φωτογραφίας είναι η περιγραφή της, μιά λεπτομέρεια της πραγματικότητας επιλεγμένη από τον φωτογράφο, ένα crop στο χώρο και στο χρόνο, που η μοναδικότητά του σε σχέση και με τη φόρμα (μορφή) που του δίνει ο φωτογράφος, δημιουργούν ένα ποιητικό οπτικό λόγο-εντελώς διαφορετικό από τον νοητό πεζό λόγο της ρέουσας στο χρόνο πραγματικότητας.

Όμως, αυτή η στιγμιαία, αφαιρετική περιγραφή, με όλα τα χαρακτηριστικά της που μετατρέπουν ένα γεγονός σε φωτογραφικό, πάντα ξέρεις ότι υπήρξε στ' αλήθεια, έστω και κάπως αλλιώς.

Συγκινεί πολύ όταν υπάρχει η πεποίθηση ότι ο φωτογράφος είδε και απαθανάτισε ένα άξιόλογο γεγονός, καθώς και ο τρόπος που το έκανε. Αυτή είναι η φωτογραφική αντίληψη. Το ίδιο γεγονός, εάν είναι φτιαγμένο σε υπολογιστή, άρα ανύπαρκτο, άρα μια φαντασιακή αναπαράσταση, αντιμετωπίζεται πια εικαστικά. Δεν εντυπωσιάζει πλέον τόσο το φανταστικό γεγονός αλλά εκτιμάται η τεχνοτροπία και η αισθητική, θαυμάζεται η φαντασία, συγκινεί η σημειολογία της εικόνας. Το καλλιτεχνικό περιεχόμενο μετατοπίζεται από την ουσία του γεγονότος στην ποιότητα της αναπαράστασής του.

Η φωτογραφία είναι μια άυλη αφαιρετική τέχνη, ένας "ασαφής" ποιητικός οπτικός λόγος που δεν εμπεριέχει συνειδητή σημειολογία, ούτε μπορεί να ερμηνευτεί με απτούς και λογικοφανείς όρους. Στις εικαστικές τέχνες αυτό είναι δυνατόν γιατί υπάρχει η διαμορφωθείσα ύλη που αντανακλά την τεχνοτροπία, μια τεχνοτροπία που μπορεί να αξιολογηθεί και να εκτιμηθεί με όρους εικαστικής αισθητικής.

Στη φωτογραφία δεν υπάρχει η άμεση σχέση δημιουργός-τεχνοτροπία-έργο αλλά αποτελεί στην ουσία μια πρόταση, μια επιλογή από ένα πλήθος πληροφοριών εκ μέρους του καλλιτέχνη. Και είναι σ' αυτό το σημείο περισσότερο ίσως "εγκεφαλική" τέχνη, η τέχνη της αντιληπτικότητας θα έλεγα, παρά "δημιουργική", με την έννοια παραγωγής και μορφοποίησης μιας εσωτερικής δυναμικής σε έργο.

Το ότι το ντοκουμέντο μπορεί στην πορεία να παραποιηθεί δεν ακυρώνει την αρχική της ιδιότητα. Και κατά τη γνώμη μου η εικαστική της πορεία ξεκινά από τη στιγμή που με τη φόρμα ή την επεξεργασία παραμορφώνεται το αυθεντικό γεγονός ή όταν αυτό παραποιείται με αφαιρέσεις πραγματικών στοιχείων ή προσθέσεις φανταστικών, όπως συμβαίνει στις ψηφιακές ζωγραφιές (digital art).

Parallel

2010-01-28T17:25:00.005+02:00

Συντροφικότητα σε μια μικρή πορεία ζωής. Απαραίτητη, πολύτιμη, και για την ολοκλήρωση του ατόμου αλλά και σαν βασικό δομικό κοινωνικό στοιχείο.
Πόσο παρεξηγημένη όμως είναι? Προσπαθώντας να κατανοήσω την αληθινή της διάσταση αρχίζω να αντιλαβάνομαι τις ψευδείς συμβάσεις που την καταδυναστεύουν:

Συντροφικότητα δεν είναι μόνο ερωτική έλξη. Η συντοφικότητα δεν είναι η μοναδική ερωτική έλξη.
Συντροφικότητα δεν είναι εξουσία, δεν είναι υποταγή.
Συντροφικότητα δεν είνα αυτοθυσία αλλά ουσιαστική βοήθεια.
Δεν είναι ταύτιση αλλά κατανόησηση και σεβασμός των ιδιαιτεροτήτων.
Δεν είναι συμβιβασμός αλλά επιλογή.

Ο καθένας πρέπει και οφείλει να κρατά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, τα ενδιαφέροντά του, τις δικές του σχέσεις, φιλίες και να ανανεώνει διαρκώς την προσωπικότητά του, ώστε και η ίδια η συντροφικότητα να επαναφορτίζεται με νέα ενέργεια.

Η πορεία δεν είναι κοινή αλλά παράλληλη.

Flying

2010-01-25T19:48:00.003+02:00

White Angel

2010-01-16T16:40:00.005+02:00

Η μάχη της φόρμας και η συνθηκολόγηση του θέματος

2010-01-10T01:04:00.012+02:00

Ο τίτλος της ανάρτησης αυτής αφορά ένα άρθρο του Γιάννη Στρατουδάκη το οποίο, με την άδειά του, παραθέτω στη συνέχεια. Πήρα την πρωτοβουλία όταν σε σχόλιό του στο dpgr για τη συγκεκριμένη φωτογραφία μου, έγραψε ότι θα ήθελε να συνοδεύει αυτό το άρθρο.

Η μάχη της φόρμας και η συνθηκολόγηση του θέματος

"Όπως και να έχει, η Φωτογραφία ως τέχνη, δεν είναι παρά μια διαρκής αλλιλεπίδραση φωτογράφου-θεατή, ακόμα και αν ο θεατής είναι ο ίδιος ο φωτογράφος και μόνο.
Ένα φαινόμενο λοιπόν, που λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης μιας φωτογραφίας, είναι ο εντυπωσιασμός που προκαλεί στο ανθρώπινο μάτι η φόρμα. Αυτό βέβαια είναι κάτι λογικό, αν αναλογιστούμε ότι έτσι αντιλαμβάνεται και αρχειοθετεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος τα οπτικά ερεθίσματα, συγκρίνοντάς τα δηλαδή με μόνιμες μνήμες απλών σχημάτων, χρωματων και λοιπών ερεθισμάτων που καταγράφονται σ' αυτόν απ' τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα της ζωής.
Είναι επίσης εύκολα παρατηρήσιμο το γεγονός ότι πολλοί φωτογράφοι οδηγούνται ουσιαστικά σε ένα κυνήγι φορμαλισμού, πολλές φορές ακραίου, χάνοντας ή ξεχνώντας την έννοια του θέματος, του περιεχομένου μιας φωτογραφίας, ακόμα και από εκείνη την πρώτη στιγμή της λήψης της.
Συμβαίνει δηλαδή το εξής παράδοξο: Ακόμη και όταν ο επίδοξος φωτογράφος αντιληφθεί ένα πραγματικά φωτογραφικά σημαντικό γεγονός, περιπλέκεται σε ένα λαβύρινθο σκέψεων και αποφάσεων για το πως θα πρέπει να αποδοθεί οπτικά, όχι όμως για να ενδυναμώσει το θέμα του, αλλά κυρίως για να ενδυναμώσει τη φόρμα, πιστεύοντας λανθασμένα ότι έτσι ενδυναμώνει και το θέμα.
Φυσικά αυτό έχει να κάνει και με την αποδοχή μιας φωτογραφίας απο το εκάστοτε κοινό. Μια φορμαλιστικά δυνατή φωτογραφία αλλά με αδύναμο έως ανύπαρκτο περιεχόμενο, συνήθως γίνεται δεκτή ευκολότερα απο μια ισχυρή θεματικά φωτογραφία αλλά με ασθενέστερη φόρμα. Το κοινό δηλαδή, αναλόγως την οπτική του εκπαίδευση, χρησιμοποιεί ως επί το πλείστον τον πιο απλό μηχανισμό οπτικής ανάγνωσης που έχει, με αποτέλεσμα να εντυπωσιάζεται κυρίως απο το περίβλημα.
Βέβαια αυτή η παραδοχή μας οδηγεί απευθείας στην αρχή του θέματος, για τη σχέση δηλαδή φωτογράφου και θεατή. Ίσως πολλές φορές, η επέμβαση στην ψυχολογία και στον τρόπο σκέψης του φωτογράφου απ' το κοινό είναι τόσο μεγάλη που άθελά του οδηγείται σε αρτηριοσκληρωτικές και στείρες αντιλήψεις για το πως πρέπει να είναι μια καλή φωτογραφία, και άρα για το πως πρέπει να προσεγγίζεται ένα ενδιαφέρον θέμα, χάνοντας ουσιαστικά την ισορροπία που είναι και το κλειδί μιας επιτυχημένης σημαντικής φωτογραφίας."

κείμενο: John Stratoudakis

Τι θα γίνει τελικά?

2010-01-07T15:47:00.005+02:00

Tο φιλοξενο found object σου, με αγχωνει Novus. με αναγκαζει να πιεζω το μυαλο μου να κανει σκεψεις που δεν θα ειχα αναγκη να τις κανω αν δεν το γνωριζα.
Oταν (ας πουμε) αποφασιζω και λεω "ασχολουμαι με την καλλιτεχνικη φωτογραφια" δεν βαζω αυτοματα "στεγανα"? Δεν πλησιαζω τους ανθρωπους-τα ζωα-τα αντικειμενα με στοχο να τα χρησιμοποιησω υπερ μου, μεσα σε φορμαλιστικα καδρα, μεταμορφωσεις,περιεχομενα? δεν βαζω αυτοματα "στεγανα" και στην ζωη μου, στον τροπο που ζω και επικοινωνω?
σκεφτομαι, αναρωτιεμαι, περιμενω ψαχνοντας απαντησεις, να βαλω σε σειρα τις σκεψεις μου για να μπορεσω να συνεχισω...
Γιατι καποιος μου ειπε οτι το εργο του Βαγκ-Γκογκ πολλοι το αγαπησαν, την ζωη του κανεις.
Δεν με πειραζει να πεσω.. θα σηκωθω. Με νοιαζει ομως να μην ξεπεσω.

Αποστολός Δημήτρης

Χρόνια Πολλά

2009-12-26T20:20:00.004+02:00

...και καλά κέρδη!

Η Μινωική θεά των όφεων

2009-12-22T16:12:00.011+02:00

Γυναίκα, πελώρια, θεά, θεά της γονιμότητας, της ζωής, της χαράς. Θεά των ζώντων και όχι των νεκρών ανθρώπων.
Μήτρα, δημιουργία, γέννηση, γένεση, πολιτισμός, πνεύμα, ελευθερία.

Ο κύριος συμβολισμός της Θεάς είναι το μυστήριο της γέννησης, του θανάτου και της ανανέωσης της ζωής, όχι μόνο του ανθρώπου, αλλά όλης της ζωής πάνω στη γη και στο σύμπαν. Σύμβολα και εικόνες διασπείρονται γύρω από την παρθενογένεση (αυτό - αναγέννηση) της Θεάς και τις βασικές λειτουργίες της ως δωρητής της ζωής, χειριστής του Θανάτου, ως Αναγέννηση γύρω από τη Μητέρα Γη, η Θεά της γονιμότητας νέα και γηραιά, γεννιέται και πεθαίνει με τα φυτά. Ήταν η μοναδική πηγή της ζωής που πήρε την ενέργεια της, απο τις πηγές και τα πηγάδια, από τον ήλιο, το φεγγάρι και το υγρό χώμα.

Αυτό το σύστημα συμβόλων αποτυπώνει έναν κυκλικό και όχι γραμμικό μυθικό χρόνο. Στην τέχνη αυτό αποτυπώνεται με τα σύμβολα της δυναμικής κίνησης: περιστρεφόμενες και συστρεφόμενες σπείρες, τυλιγμένα και συσπειρωμένα φίδια, κύκλοι, ημισέληνοι, κέρατα, βλαστάνοντες σπόροι και βλαστοί. Το φίδι ήταν ένα σύμβολο της ενέργειας και της αναγέννηση της ζωής, ένα καλοπροαίρετο και όχι κακό πλάσμα. Ακόμα και τα χρώματα είχαν διαφορετική έννοια από ό, τι στο ινδοευρωπαϊκό σύστημα συμβόλων. Μαύρο δεν σήμαινε θάνατο ή τον κάτω κόσμο. Ήταν το χρώμα της γονιμότητας, το χρώμα της υγρών σπηλαίων και του πλούσιου χώματος, από τη μήτρα της θεάς, όπου η ζωή αρχίζει ... "

(Η γλώσσα της θεάς, Μ. Gimbutas)

(Υ.Γ. Ο εύστοχος τίτλος της φωτογραφίας αυτής οφείλεται σε σχόλιο του stavrosstam στη γκαλερί μου στο dpgr, και τον ευχαριστώ πολύ.)

Λύπη το Νόημα

2009-12-18T17:34:00.012+02:00

Αγαπητέ γιατρέ, εμένα μου λύπη το νόημα (εμπρός, όνειρο, πιστό μου βόδι).

Κι επειδή η στίξη είναι σημαντική (ενίοτε), ακριβώς όπως και η ορθο-γραφία, δεν θα ήθελα το παραπάνω να γίνει "εμπρός! όνειρο, πιστό μου βόδι" και τα λοιπά, και τα λοιπά.

Ενισχυτική της θλίψης και η φωτογραφία (και παρακαλώ ο mitsosbmx43 να μην πει τπτ)

Α! και ένα τραγουδάκι

Ο Κλεάνθης

2009-12-16T19:27:00.012+02:00

(Φωτογραφία από κινητό τηλέφωνο)

Η μουσική επιλογή είναι του Δημήτρη Αποστολού (mitsosmt01 - βλ. σχόλιο) και τον ευχαριστώ θερμά. Υπέροχη μουσική και εξαιρετικοί, απλοί αλλά τόσο βαθείς, στίχοι.

Μήτσο thnx... Oh yes, I will...

Πού είσαι βρε Παύλο?

2009-12-12T13:25:00.004+02:00

Μου έλειψε ο λόγος σου...

Πού είσαι ωρέ Μάνθο?

2009-12-12T13:22:00.003+02:00

Μου λείπουν οι φωτογραφίες σου...

Ο mitsosmt01 στην Πρέσπα

2009-12-09T19:48:00.005+02:00

Ελπίζω να πέρασε καλά...

Ο φράχτης

2009-11-21T12:25:00.002+02:00

Χαραυγη κοζανης. Οι ανθρωποι της ΔΕΗ χρειαστηκαν το εδαφος της.
Η απολυτη ερημωση και μονο τα αδεια σπιτια θυμιζουν το χωριο. Και ενας φραχτης.
Ενας φραχτης που δεν εχει πια καμμια λειτουργικη σημασια,εκτος απ’το να κρεμανε καποιοι την προσωπικοτητα τους..
Μια φωτογραφια που μου θυμιζει ότι καποιοι αποφασιζουν για τις ζωες των αλλων. Αλλα και καποιοι για αλλες ζωες…

Αποστολός Δημήτρης

Τα σπίτια της Φλώρινας

2009-11-16T23:27:00.015+02:00

Ήταν πολύ όμορφη πόλη η Φλώρινα, και λέω ήταν γιατί η καταστροφική και αδηφάγα εποχή της αντιπαροχής καταβρόχθησε πολλά από τα πανέμορφα σπίτια της, αντικαθιστώντας τα με πανάθλιες πολυκατοικίες.

Λίγα περισώθηκαν σε καλή κατάσταση ως διατηρητέα, μερικά από το μεράκι των ιδιοκτητών σε πείσμα των καιρών, ενώ κάποια αργοπεθαίνουν αβοήθητα...

Αυτά τα σπίτια κτίστηκαν στά τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα. Η πόλη αναπτύχθηκε πολύ μετά την απελευθέρωση, το 1912, και μια νέα αστική τάξη εμφανίστηκε στα πλαίσια ενός συγκροτημένου πλέον νεόδμητου κράτους, με τους δημόσιους υπάλληλους, τους εμπόρους, τους τεχνίτες και με την δημιουργία νέων κτιρίων, σχολείων, τραπεζών, κλπ.

Χαρακτηρίζονται σαν νεοκλασικά με εκλεκτικιστικά στοιχεία μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής.

Τα μέρη αυτά διάλεξε και ο σκηνοθέτης Θόδωρος Αγγελόπουλος για να τραβήξει πλάνα για κάποιες ταινίες του όπως "ο Μελισσοκόμος", "Τοπίο στην Ομίχλη", το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού", βρίσκοντας εδώ ένα παράθυρο στο παρελθόν και μυρίζοντας ένα Βαλκανικό άρωμα.

The doll

2009-11-13T19:51:00.008+02:00

Ξάπλωσε ξαφνικά στο παγωμένο τσιμέντο και το βλέμμα της με μιας μεταμορφώθηκε
σε βλέμμα Πυθίας, απαθούς, που φοβερό χρησμό θα αποκαλύψει.
Σε μια στιγμή αμήχανης σιγής, θαρρώ πως άκουσα το γέλιο της κούκλας,
τσιριχτό, ειρωνικό κι απαίσιο.
Είδα τον ενήλικα να γίνεται παιδί και μετά έμβρυο,
να ψάχνει τη μήτρα να κρυφτεί,
είδα το παιδί να γερνά και τη μήτρα να εκρήγνυται.
Είδα πως η ζωή είναι ο θάνατος, ο θάνατος είναι ζωή και νιότη,
η νιότη είναι σοφία, και η ωριμότητα απόγνωση.
Είδα το βλέμμα του παιδιού κι άκουσα το γέλιο της κούκλας.

Novus

Attention! (Πρόσεχε)

2009-11-06T13:42:00.005+02:00

Κυρία των μέσα μου ανέμων

2009-11-04T21:23:00.006+02:00

Κυρία των μέσα μου ανέμων,
Δεν θέλω να αρνηθώ ό,τι ακριβώς σε οδήγησε,
Να σπείρεις μέσα μου την ευλογία της κίνησης,
Της πράξης,
Να ρίξεις το σκοινί,
Στο σκοτεινό κι αλλόκοτο πηγάδι,
Που χρόνια λαθροζούσα,
Για να βρεθώ ξανά στο λαμπερό σου κόσμο,
Τον θαυμαστό, Τον πληγωμένο.
Σου υπόσχομαι να ξεκοιλιάζω κάθε βράδυ,
Τους θλιβερούς ορίζοντες της λογικής μου,
Ν'απογειώνομαι από τις φλούδες του γραπτού μου λόγου,
Στους πλησιέστερους φιλάσθενους πλανήτες,
Κάθε φορά και μ ένα αλλιώτικο τραγούδι,
Να ξεμουδιάζω γλείφοντας τον κοφτερό σου σκελετό,
Κι ούτε ένα Μάιο δε θ ανεχτώ,
Να σκύψει πάνω μου,
Με λόγια σκωπτικά,
Και σύριγγες,
Και φαγωμένα χείλη,
Να ειρωνευτεί την αδειανή και χυλωμένη μου πατρίδα.
Πιο ριψοκίνδυνος κι από το Ναζωραίο,
Θα περπατήσω πάνω απ'την κινούμενη,
Τη σαρκοφάγο άμμο,
Που διατηρεί απρόσιτες τις χώρες των ιερών παλιάτσων,
Και των σεληνιασμένων γελωτοποιών,
Τραυλίζοντας λόγια ισχνά,
Μα και σπουδαία,
Θ'αποσυρθώ στις προθανάτιες κοιλάδες των λοιμών,
Και της αγάπης,
Όπου απ'το μαύρο χώμα τους διάσπαρτα ξεφυτρώνουν,
Κορμιά ανθρώπινα διαμελισμένα,
Πλάι στις φεγγαρολουσμένες παπαρούνες,
Ίσως κι εγώ εκεί να λησμονήσω τον τραυματία ουρανό,
Και ν'αρχινήσω ένα τραγούδι που θα λέει μόνο,
Σ'αγαπώ σ'αγαπώ.
Και σαν τελειώνει θα σταματάνε τα ποτάμια,
Κι οι οδοντοστοιχίες θα εκρήγνυνται,
Και θα γεμίζει ο αέρας πέταλα καρατομημένων ανθών,
Καρπούς γυναικείων χεριών,
Και λιωμένα κοσμήματα,
Κυρία των μέσα μου ανέμων,
Τιμώρησέ με αν θες,
Γύμνασέ με στο γέλιο και στον πόνο,
Είμαι ο οριστικός εραστής σου,
Ο αόριστος,
Ο τωρινός και ο παντοτινός,
Ο πιο ανώριμος,
Ο πιο σοφός,
Τώρα πια γνωρίζω τι μ'οδηγεί να υποτάσσομαι,
Στην ετοιμόρροπη και ασθενική σου θέληση.

Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

Once You used to love Me

2009-10-30T20:38:00.008+02:00

Προς Ανωνύμους

2009-10-28T19:02:00.011+02:00

Δημοσίευσα το σχόλιό σου σου κύριε Ανώνυμε για να σου απαντήσω μια και καλή, και σε σένα και κάθε κύριο Ανώνυμο, Ανύπαρκτο, Άσχετο (και ότι άλλο ξεκινά με το στερητικό "α").

Δεν είναι κακό να είσαι ατάλαντος, να είσαι κακός φωτογράφος. Κακό είναι να κάνεις την ανωνυμία σου παντιέρα, να θες να εξαφανίσεις τους ταλαντούχους επειδή εσύ δεν είσαι, να θέλεις να διαγράψεις τη λέξη καλλιτεχνική γιατί δεν την καταλαβαίνεις, να θες να εξαφανίσεις ότι δεν είναι όμοιο με σένα, ότι έχει όνομα για να κοιμίσεις τις ανασφάλειές σου μέσα στο βασίλειο των Ανωνύμων.

Και τι περιμένεις? Να μην αντισταθώ? Δεν με πτοείς φίλε μου, ούτε εσύ ούτε οι όμοιοί σου.

Magnum Photographers

2009-10-28T12:57:00.007+02:00

"ποιοι ειστε εσεις οι παραπανω?

τι κανετε και τι θελετε ν αποδειξετε?

δεν φτασαν μαλλον στ αυτια σας τα τελευταια νεα απο τους ελληνες περι δημοκρατιας της φωτογραφιας… τους απογονους των αρχαιων ελληνων που εχουν να σας δειξουν αριστοτεληδες,φειδιες μπλα μπλα.. Α και τον σωκρατη, που τωρα τον τιμαμε ολοι μαζι.

δεν θα εχετε μαθει μαλλον οτι ολοι ειμαστε ισοι στην φωτογραφια. και δεν εννοω αυτο που ηδη ξερετε, δηλαδη τις ισες ευκαιριες, τις ιδιες δυνατοτητες οταν πρωτοπιανουμε φωτ. μηχανη, αλλα για το τελικο εργο.

δεν υπαρχει καλυτερη και χειροτερη φωτογραφια. δεν υπαρχει τεχνη και ιστορια της τεχνης. η τεχνη ειναι εσωτερικη και προσωπικη υποθεση του καθενα. και η φωτογραφια ειναι μια. αλλα οχι οπως το εννοειται εσεις. η φωτογραφια είναι μια και οποιαδηποτε εχει φωτογραφηθει. και απο τον οποιονδηποτε. Και εδώ δεν υπαρχουν καλοι φωτογραφοι όπως το εννοειτε εσεις, γιατι ΟΛΟΙ ειμαστε.

διαλυστε το magnum. ηταν ενα λαθος που ξεκινησε απο καποιον (Η.C.B) που το μονο που ειχε στο μυαλο του ηταν να βολεψει καποιους φιλους (κι εσυ D'agata ποιο φιλαρακι ειχες για να βρεθεις εκει μεσα?).

Προσπαθηστε να βρειτε τον εαυτο σας πρωτα. Αν βρειτε τον εαυτο σας μπορειτε να αναπνευσετε και να επικοινωνησετε οπουδηποτε. Δεν χρειαζεστε τον χωρο σας. Δειξτε μας τις δουλειες σας στο facebook. Εκει που μπορειτε να χαρειτε και τις δικες μας δουλειες. Και να μοιραστειτε δημοκρατικα, αποψεις μαζι μας.

Δεν ξερετε, δεν ζησατε, ειστε λαθος.

Και να ενημερωνεστε για τα τελευταια νεα..."

Αποστολός Δημήτρης

He is a Dangerous Man

2009-10-26T20:38:00.008+02:00

Το χόμπι της φωτογραφίας και η κριτική

2009-10-24T13:26:00.020+03:00

Σχεδόν όλοι έχουν κατά καιρούς διαχωρίσει τη φωτογραφία σε καλλιτεχνική και εφαρμοσμένη, ή σε δημιουργική και εμπορική, κατηγορίες στις οποίες ξεχνούν συνήθως να προσθέσουν την πρώτη και αυτονόητη της φωτογραφίας, αυτή των οικογενειακών αναμνήσεων. Και ο τρεις αυτές φωτογραφικές κατηγορίες, ή κατευθύνσεις, έχουν τα δικά τους κίνητρα, τους ιδιαίτερους στόχους τους και, κυρίως, τα προσαρμοσμένα σε κάθε περίπτωση κριτήρια επιτυχίας ή αποτυχίας.

Σχεδόν όμως ποτέ δεν γίνεται μνεία μιας ειδικής και άκρως διαδεδομένης κατηγορίας, αυτής του φωτογραφικού χόμπι, τής οποίας οι μοναδικοί λόγοι ύπαρξης είναι η απόλαυση, η διασκέδαση και η χαλάρωση. Δεν υπάρχουν εν προκειμένω ούτε ειδικά κίνητρα, ούτε επιδιωκόμενοι στόχοι, με συνέπεια να καθίσταται ανεφάρμοστη και περιττή κάθε κριτική. Όλοι οι άνθρωποι έχουν μία ή περισσότερες δραστηριότητες στη ζωή τους που απαιτούν επένδυση κόπων, αντιμετώπιση δυσκολιών και ανάληψη ευθυνών. Το χόμπι συνιστά το διάλειμμα αυτών των δραστηριοτήτων. Το χόμπι δηλαδή είναι η επαναφορά της χαμένης αθωότητας των άδολων παιχνιδιών τής παιδικής ηλικίας. Των παιχνιδιών που δεν είχαν ιδιαίτερα κίνητρα και στόχους και που δεν επιδέχονταν την παραμικρή κριτική. Γι’ αυτό και τα παιδιά, βυθισμένα στα παιχνίδια, δεν έχουν ανάγκη από χόμπι. Απλώς παίζουν. Και μάλιστα το παιχνίδι τους είναι αυτό που παίρνει τις πιο σοβαρές διαστάσεις, αφού διεκδικεί τον πρώτο ρόλο σε μια συνήθως ανέφελη ζωή που δεν βαρύνεται από πιεστικές δραστηριότητες.

Η πορεία των φωτογράφων που επιθυμούν να ξεπεράσουν τα (πολύτιμα και σημαντικά) όρια της αναμνηστικής φωτογραφίας ακολουθεί τους εξής δρόμους. Πολύ λίγοι ανάμεσά τους επιλέγουν σαν βιοποριστικό επάγγελμα τη φωτογραφία, ακόμα λιγότεροι επιλέγουν τον δρόμο τής καλλιτεχνικής δημιουργίας, και οι συντριπτικά περισσότεροι υιοθετούν την κατεύθυνση τού φωτογραφικού χόμπυ. Ο χομπίστας φωτογράφος αντιμετωπίζει το χόμπυ του, τη συστηματική δηλαδή ενασχόληση με τη φωτογραφία, σαν ένα αγαπημένο παιχνίδι. Ένα παιχνίδι που απασχολεί, ενδεχομένως και επίμονα, το μυαλό του και τον χρόνο του, αλλά πάντα με τη χαλαρότητα μιας ευχάριστης απασχόλησης. Ο έρωτας για τον εξοπλισμό και η αναζήτηση μιας τεχνικής βελτίωσης ορίζουν το εύρος τού παιχνιδιού. Το χαρακτηριστικό πάντως στοιχείο τού χόμπι είναι ότι ο χομπίστας δεν το επιλέγει για να περιπλέξει και άλλο τη ζωή του.
Κατά συνέπεια δεν είναι ούτε λογικό ούτε συνηθισμένο να επιδιώκει την κριτική, η οποία θα τον θέσει αντιμέτωπο με τις αδυναμίες του και τις ελλείψεις του. Για τον χομπίστα υπάρχει μόνον μία κριτική, αυτή που τον επαινεί, και που κάνει έτσι το παιχνίδι του ακόμα πιο ευχάριστο. Ο χομπίστας αναζητεί και επιδιώκει την επιβεβαίωση των επιλογών του και τον εφησυχασμό τού εγωισμού του.

Αντίθετα, ο φωτογράφος που αντιμετωπίζει τόσο τον εξοπλισμό όσο και την τεχνική σαν απλά μέσα για μια καλλιτεχνική δημιουργική έκφραση έχει προσθέσει στη ζωή του μια γοητευτική ταλαιπωρία, όπου η αμφισβήτηση τής δουλειάς του μπορεί ενδεχομένως να τον πληγώνει, αλλά λειτουργεί κυρίως σαν ερεθιστικό κίνητρο ώστε να γνωρίσει καλύτερα τα όρια του εαυτού του και τής ευαισθησίας του. Είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει αυτή την ελεύθερα επιλεγμένη δραστηριότητα σαν αγγαρεία, αλλά ούτε και σαν παιχνίδι ή χαλαρωτική διέξοδο. Ο φωτογράφος που έχει επιλέξει αυτή την κατεύθυνση γνωρίζει μάλιστα ότι η αρνητική κριτική, λογικά πιο συχνή από τη θετική, είναι όχι μόνον αποδεκτή, αλλά ευκταία, μια και προσθέτει στην αναμφισβήτητη απογοήτευση και μια μεγάλη πνευματική χαρά. Και είναι αυτή η χαρά ο πραγματικός στόχος τού δημιουργικού φωτογράφου. Μια τέτοια όμως χαρά δεν νοείται απαλλαγμένη από πιέσεις, αδιέξοδα, στενοχώριες και αμφιβολίες. Διαστάσεις απόλυτα ασύμβατες με την ίδια την έννοια τού χόμπυ.

Οι παραπάνω διαπιστώσεις αναιρούν την ύπαρξη μιας γενικευμένης και απόλυτης φωτογραφικής κριτικής. Για να θεωρηθεί δηλαδή μια κριτική χρήσιμη ή αδιάφορη, ευπρόσδεκτη ή απευκταία, σωστή ή εσφαλμένη, πρέπει να ληφθεί υπόψη η φωτογραφική περιοχή μέσα στην οποίο κινείται ο φωτογράφος και η κατεύθυνση προς την οποία τείνει η φωτογραφία του.

(Άρθρο τού Πλάτωνα Ριβέλλη που δημοσιεύτηκε τον Μάιο του 2009 στο ένθετο περιοδικό «Φωτογράφος» της εφημερίδας «Καθημερινή»)

I'm tired of kissing frogs

2009-10-21T19:18:00.009+03:00

"Βαρέθηκα να φιλάω βατράχους"

Θα μπορούσε να έλεγε η άγνωστη κοπελιά της φωτογραφίας από μέσα της, κάνοντας το "μεγάλο βήμα" να φιλήσει τον άνθρωπο-αράχνη.

Έτσι λοιπόν πολλοί έκαναν το μεγάλο βήμα και αποχώρησαν από το σχολείο όπου έμαθαν, βελτιώθηκαν και αναδείχθηκαν.
Μεταξύ των οποίων εγώ και εσύ.
Ο καθένας μας για διαφορετικούς λόγους, ίσως ... αλλά το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο: Βλέπουμε από απόσταση, αυτό που ο καθένας από την πλευρά του έβαζε το λιθαράκι του για να το κτίσει, και στην πορεία να το βελτιώσει, να "μεταλλάσσεται".

- Δεν μπορώ να εξηγώ, γιατί πάτησα το κουμπί του κλείστρου.
- Δεν μπορώ να εξηγήσω, από φωτογραφικής πλευράς μια φωτογραφία (μου ή άλλων)
- Απλά αγαπώ την φωτογραφία.
- Δεν είμαι "κριτικός", δεν έχω τις γνώσεις γι' αυτό και ούτε θέλω να γίνω.
- Απλά πατάω με ματιά, με συναίσθημα, με βοηθό την εμπειρία μου και με την απαραίτητη σύνεση (το τελευταίο ακόμα και στην ψηφιακή εποχή) το κουμπί και ... αυτό ήταν.
- Και μετά? Όπως λέει κι ένας φίλος: "Η φωτογραφία είναι μοναχική υπόθεση, αλλά δεν αντέχεται να μην μοιράζεται."

Το παραπάνω μπορεί να είναι άλλη μια απάντηση στο ερώτημα που έθεσες πριν λίγες μέρες "Which Side are you On?"

Ανάρτηση: Από τον Ηρακλή Στεφανάκη

Ο Βοσκός

2009-10-21T19:06:00.008+03:00

Ανάρτηση: Από τον Μιχάλη Βλαβιανό (Chobe)

Το κουτάβι που γελούσε

2009-10-19T21:03:00.006+03:00

Ιστορίες Κυνικές

"Αυτό που ονειρεύομαι είναι μιά ισορροπημένη, καθαρή και ήρεμη τέχνη, χωρίς θέματα που να προκαλούν ανησυχία ή κατάθλιψη, μια τέχνη που να είναι για κάθε πνευματικά εργαζόμενο, είτε επιχειρηματία, είτε συγγραφέα, ένα καταπραυντικό, ένα διανοητικό ηρεμιστικό, κάτι ανάλογο με μια καλή πολυθρόνα που τον ανακουφίζει απο τη σωματική του κούραση."

Henri Matisse

Από τον Δημήτρη Αποστολό (mitsosmt01)

2009-10-17T13:16:00.008+03:00

Κυριακη πρωι. Βλεπω το κοριτσακι μου να κοιμαται και μου κανουν εντυπωση φωτογραφικα, ο φωτισμος και οι ζαρες από κουβερτα, κουρτινες, πυτζαμες. Δεν θελω να την φωτογραφησω ετσι κλασσικα και ομορφα, θελω να εντυπωσιασω. Όταν ξυπναει τις λεω να βγαλει όλα τα νευρα της και να κολλησει θυμωμενη στον τοιχο-στην κουρτινα. Μια καραστημενη φωτογραφια. Και πως θα μπορουσε να μην είναι όταν δεν θυμωνει ποτε (τουλαχιστον σοβαρα) μαζι μου? :-)

Παρολο που η συγκεκριμενη φωτο δεν μου λεει και πολλα πραγματα, συνειρμικα μου μιλησε. Η ηθοποιος-κορη μου σε συνδυασμο με καποιες τελευταιες συζητησεις περι επικοινωνιας με κανουν να αναρωτιεμαι.. μηπως αντι να παιζουμε τον ρολο μας που ξερουμε καλα, θα ηταν καλυτερα να "μεταμορφωθουμε" στο επιπεδο του συνομιλητη μας η σε έναν αλλον πιο ευχαριστο τυπο που ταιριαζει στην αναλογη συζητηση? Και δεν εννοω την προσποιηση αλλα για εναν "εμφανισιακο-επιφανειακο" ρολο. Θυμιζω τον αρκα που μεσα από τους ηρωες του μας κανει να γελαμε και όχι μονο, θυμιζω τον λαζοπουλο στους 10 μικρους μητσους ποσο πιο ευκολα μας περνουσε μηνυματα απ ότι τωρα.

Όλα αυτά τα λεω για καποιους που βλεπει κανεις ότι αξιζει να τους πλησιασει για να επικοινωνησει ( η πολύ περισσοτερο γι αυτους που αναγκαστικα πρεπει να αντιμετωπισει..)

Δεν εχουν καμμια σχεση με τους ανθρωπους που αγαπας. Εκει νομιζω ρισκαρεις κι ας χασεις.. Ευχαριστω εκ των προτερων για την φιλοξενια novus, αν βεβαια κρινεις οτι εχει καποιο νοημα η ολη σκεψη.

Αποστολός Δημήτρης

Από τον Ηρακλή Στεφανάκη (ozzy)

2009-10-17T13:00:00.005+03:00

Kαλησπέρα!

Από την ησυχία του γραφείου μου (στο σπίτι) ανταποκρινόμενος στην πρό(σ)κλησή σου σου στέλνω 3 φωτό μου για ανάρτηση στο blog σου.

Χαιρετώ!

Δημήτρης Αποστολός (mitsosmt01)

2009-10-16T14:26:00.012+03:00

Την αγαπάει τη φωτογραφία, το έχει αποδείξει...Εγώ θυμάμαι ακόμα αυτές που ήταν η αιτία να τον γνωρίσω.

Εδώ μπορείτε να δείτε τη δουλειά του (slideshow στο photonet)

Φωτογραφία, λόγος, επικοινωνία, επιλογές

2009-10-14T15:45:00.010+03:00

Η φωτογραφία αγαπητοί μου, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει να υπηρετεί το λόγο. Μπορεί φυσικά να το κάνει, εύκολα, αλλά τότε περιορίζεται στα πλαίσια μιας εύπεπτης έννοιας που επιδέχεται εύκολες αναγνώσεις και ερμηνείες. Κατά συνέπεια δύσκολα μπορεί να σταθεί σαν τέχνη.
Ο οπτικός της λόγος είναι πολύ πιο πάνω από τον απλό εννοιολογικό λόγο. Μια σημαντική φωτογραφία δεν μπορεί να "ερμηνευτεί", να "μεταφραστεί" άρα και να ελεγχθεί από το θεατή, η φωτογραφία έτσι στέκεται από πάνω του, προκαλώντας τον και προσκαλώντας τον συνεχώς. Η σχέση αυτή δεν τελειώνει ποτέ, όπως θα τέλειωνε μετά από μια εύκολη ανάγνωση, η σχέση αυτή παραμένει διαχρονική.

Εδώ φυσικά τη χρησιμοποιούμε σαν αφορμή για μια ελκυστική επικοινωνία, όπως τα λέει πολύ καλά ο Μήτσος στα τελευταία σχόλιά του.

Όσο για το "Which Side are you On?", ή το "ήρθε η στιγμή για να αποφασίσεις, με ποιούς θα πας και ποιούς θα αφήσεις", που λέει και το τραγούδι, δεν το εξειδικεύω κάπου. Ο καθένας μας καθημερινά σχεδόν καλείται σε μικρές ή μεγάλες τοποθετήσεις και ενδεχομένως σε μικρές ή και μεγάλες συμβάσεις και συμβιβασμούς.

Προσωπικά έχω καταλάβει ότι μια πετυχημένη κοινωνικότητα προΰποθέτει σήμερα τέτοιες "συμβάσεις", και με την Κική και με τον Κοκό. Και κάποτε ξεχνάμε και χάνουμε την πολυπόθητη αλήθεια που ονειρευόμαστε ως νέοι, χάνουμε τον εαυτό μας.

Αυτό μπορείτε να το μεταφέρετε παντού, άρα και στην internet-ική δικτύωση και στη φωτογραφία.

Το σίγουρο είναι ένα, ότι όσο πιο αληθινός και ειλικρινής είναι κάποιος, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να μείνει με ελάχιστους. Όμως επικοινωνεί σε πραγματική βάση, ακόμα και σε virtual επικοινωνίες. Αντίθετα, οι πολλές συμβάσεις φέρνουν πολύ κόσμο δίπλα σου αλλά στην ουσία είσαι μια ολομόναχη σκιά του χαμένου εαυτού σου, ακόμα και στην πραγματική ζωή.

Which Side are you On?

2009-10-09T20:31:00.008+03:00

Σκιά μαύρη, σκιά μονάχη και γρουσούζα,
μόνη ήσουν μόνη θα μείνεις.
Στέκι δεν θα βρεις ποτέ, πάντα θα φεύγεις.
Φίλους δεν θα' χεις ποτέ, πάντα θα φεύγεις.
Καμιάν Ιθάκη δεν είχες στο μυαλό σου.
Κανένα ταξίδι δεν απόλαυσες.

Πάντα ήσουν με όλους και με κανένα.
Πάντα ήσουν μόνος με άλλους σαν και σένα.
Χμ... τώρα ο δρόμος τέλειωσε, δεν πάει άλλο.
Χα χα... ωραίο παρόν.
Κάτσε και σκέψου φίλε μου στο παρελθόν,
Θυμήσου αν απάντησες ποτέ σ' αυτό:
Which side are you on?

Which side are you on boys? Απαντήστε παρακαλώ, όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας την ερώτηση.

Scream II

2009-10-06T22:26:00.008+03:00

Scream

2009-10-02T18:23:00.003+03:00

"Εν Τάξει"... Δημήτρη

2009-09-25T14:26:00.010+03:00

Μια τάξη επικρατεί στην εικόνα, οριζόντιες λωρίδες από το τοιχάκι, τη λίμνη, τα βουνά, και ένα ζευγάρι αγαπημένο δίπλα-δίπλα, στοργικά έσμιξε, το "αρσενικό", με δανεικό φαλλικό σύμβολο το κολωνάκι, λίγο πιο ψηλό, πιο ευθυτενές, πιο "κλειστό" στέκει προστατευτικά θαρρείς, και μόνιμα πλέον, δίπλα στη σύντροφό του.

Ανταποκρίνομαι φίλε μου Δημήτρη (mitsosmt01) στην προτροπή σου να γράψω κάτι. Σημαντικές επαγγελματικές αλλαγές (μετάθεση από Πτολεμαΐδα, νέο ιατρείο στη Φλώρινα, φτου κι από την αρχή λοιπόν... αλλά και ανανέωση, και σμίξιμο καθημερινότητας με τους αγαπημένους μου) μου στέρησαν το χρόνο να ανανεώσω το ενδιαφέρον σου. Χαίρομαι και με τιμά που με παρακολουθείς και είθε κάποτε να τα πούμε (και να τα πιούμε) και από κοντά.

Είμαι εντάξει πλέον Μήτσο μου, είμαι εντάξει...

Εν τω μεταξύ ετοιμάσου να απαντήσεις στη βασική και θεμελιώδη ερώτηση που θα σου τεθεί σε μια επόμενη ανάρτηση: "Which side are you on?"...

The Politician

2009-09-15T19:04:00.005+03:00

Why so lonely?

2009-09-11T17:02:00.007+03:00

Fortino Samano

2009-09-10T18:51:00.045+03:00

Φωτο: Agustin Victor-Casasola.

O Fortino Samano, Μεξικανός υπολοχαγός του Ζαπάτα, εκτελέστηκε το 1917 απ' τον ομοσπονδιακό στρατό. Η φωτογραφία απεικονίζει τη στάση του απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα όταν, δευτερόλεπτα πριν την εκτέλεσή του, ζήτησε ένα τσιγάρο και πόζαρε ακουμπισμένος σε ένα πέτρινο τοίχο, χαμογελώντας άφοβα στο φακό του Agustin Victor-Casasola.

Αυτός ο σπουδαίος άντρας, που ξεπέρασε και περιγέλασε το θάνατο, ενέπνευσε τον Θανάση Παπακωνσταντίνου να γράψει ένα τραγούδι. Οι στίχοι του τραγουδιού αυτού μοιάζουν με σύντομο θεατρικό σκετσάκι σε τρεις πράξεις και με τρεις διαφορετικούς αφηγητές, τον ίδιο τον Σαμάνο, τον εκτελεστή και ...το τσιγάρο του.

Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται:
"Είμ' ό,τι δεν έζησα. Είμαι η βροχή που θα ‘ρθει
να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί.
Βράδυ, στα κρεβάτια τους, θα στενάζουν ξαναμμένες:
"Ποιος Σαμάνος έφερε τούτη την βροχή;"

Ο στρατιώτης με το όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:
"Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ό,τι έχει ζήσει.
Είμαι ένας μικρός Θεός, είμαι ένα στοιχειό.
Πάνω από το αίμα του, αύριο εδώ, την ίδια ώρα,
ερπετά θα σέρνονται, όπως κάνω κι εγώ..."

Το τελευταίο τσιγάρο και εκείνο σκέφτεται:
"Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν.
Ο καιρός θα χάνεται, ώσπου κάποιο από αυτά θα φωνάζει liberta!
Κι όπως θα κοιτά τις κάννες, θα βρεθώ στα χείλη του
σαν τσιγάρο ξανά..."

Nature

2009-09-08T18:05:00.008+03:00

Legs

2009-09-07T19:41:00.012+03:00

Φωτογραφικά κλισέ

2009-09-06T16:02:00.019+03:00

Φωτογραφία: Νίκος Οικονομόπουλος

Φωτογραφικά κλισέ: Ο καπνός που σκέπασε το πρόσωπο του καπνιστή, μια εικόνα που κρύβει το πρόσωπο του μεταφορέα της στο δρόμο (copyright: Ν. Οικονομόπουλος).
Ο περαστικός που από το σκοτάδι μπήκε σε μια σχισμή φωτός (Bresson), μια κολώνα που κρύβει το σώμα ενός περαστικού.
Το τρομπόνι ή κάποιο άλλο αντικείμενο (μπαλόνι, σημαία) που έκατσε μπροστά στη φάτσα του ανθρώπου (Robert Frank).
Μια σκάλα που κάποιος/οι την ανεβαίνουν/κατεβαίνουν (Kertesz), κλπ κλπ.

Κατ' αρχήν να ξεκαθαρίσω πως δεν εννοώ, και δεν υπάρχουν φυσικά, κλισέ θέματα. Αυτό που σίγουρα υπάρχει είναι οι κλισέ φωτογραφικές υλοποιήσεις (βλέπε αντιγραφές) που αφορούν συνήθως αποσπασματικά και επιφανειακά γνωστά φορμαλιστικά ευρήματα.

Αναφέρομαι δηλαδή στην αντιγραφή κάποιων πασίγνωστων οπτικών ευφυολογημάτων, σπουδαίων φωτογράφων και σπουδαίων φωτογραφικών έργων (όπως το παραπάνω), που, πρώτον, ήταν πρωτότυπα και, δεύτερον, ήταν το κερασάκι στην τούρτα συγκροτημένων φωτογραφιών (η φωτογραφία δεν ήταν μόνο αυτά αλλά καί αυτά).

Το να βγάλω μια φωτογραφία κυνηγώντας ένα τέτοιο γνωστό και πολυεφαρμοσμένο κολπάκι, καταλήγει συνήθως σε μια επιφανειακή μίμηση, χωρίς ουσία και φωτογραφικό βάθος. Μιμούμαι ουσιαστικά μια χειρονομία χωρίς να αρθρώνω την αντίστοιχη ομιλία.

Οι "δρομάδες" τύπου Winogrand συχνά κάνουν το ίδιο λάθος. Μιμούνται την φόρμα του Winogrand (που ήταν η δική του φόρμα, αυτός τη βρήκε, και αφορούσε συγκεκριμένη εποχή και συνθήκες) αλλά στις φωτογραφίες τους απουσιάζει πχ ο σαφής πολιτικός λόγος του μακαρίτη. Απουσιάζει δηλαδή ένας σύγχρονος φωτογραφικός λόγος, που ξεδιπλώνεται και αφορά το σύνολο μιας συνεχούς και συνεπούς δουλειάς, και καθορίζει εν τέλει και τη φωτογραφική ταυτότητα των σπουδαίων φωτογράφων. Ο Winogrand ήταν κάτι πολύ περισσότερο και βαθύτερο πίσω από τη βιτρίνα των στραβών οριζόντων και των τακτοποιημένων περαστικών.

Οι μεγάλοι αυτό κατάφεραν, ο καθ' ένας, αν προσέξετε, παρά τους επηρεσμούς που φυσικά πάντα υπήρχαν, κατάφερε και βρήκε μια πρωτότυπη και προσωπική φόρμα που χαρακτήριζε ένα συνολικό σώμα δουλειάς και όχι μεμονωμένες φωτογραφίες.

Με κάθε καλή διάθεση τα γράφω αυτά προς όλους όσους προβληματίζονται πάνω στη φωτογραφία και τους προτρέπω να ανακαλύψουν την δική τους προσωπική φόρμα και τα δικά τους οπτικά παιχνίδια. Τότε και η σκάλα και η σχισμή του φωτός και όλα τα θέματα θα εχουν μια προσωπική και αναγνωρίσιμη μορφή.

Discus

2009-09-03T23:29:00.015+03:00

Outsider

2009-09-02T23:08:00.007+03:00

Family Snapshot

2009-09-01T22:42:00.025+03:00

Jindřich Štreit (Φωτογραφία της ζωής)

2009-09-01T16:03:00.035+03:00

Ο Jindrich Streit είναι ένας Τσέχος φωτογράφος που γεννήθηκε το 1946 στη Μοραβία της τότε Τσεχοσλοβακίας.
Δεν είναι στις προθέσεις αυτής της ανάρτησης ένα εκτενές άρθρο γι' αυτόν το φωτογράφο, και όσους τυχόν ενδιαφέρονται θα τους παραπέμψω στο εξαιρετικό αφιέρωμα του Χρίστου (momos) στο dpgr.
Ο λόγος της ανάρτησης είναι για να επισημάνω κάποια πολύ σημαντικά για μένα στοιχεία που αφορούν την "αληθινή φύση" της φωτογραφίας και που μετουσίωσε με τον καλύτερο τρόπο αυτός ο φωτογράφος (που μας σύστησε ο momos και με παρακίνησε να γνωρίσω καλύτερα ο Jonnek).

Φωτογραφία της ζωής (μας), λέγεται αυτή η αλήθεια. Ο ίδιος ο Jindrich Streit μας λέει:
«Δεν περπατώ στους δρόμους μιας πόλης φωτογραφίζοντας τυχαία άτομα. Θέλω να γνωρίζω κάτι για τους ανθρώπους που φωτογραφίζω. Κι αυτοί με τη σειρά τους να γνωρίζουν κάτι για εμένα. Έτσι υπάρχει ένα είδος αλληλοεπίδρασης»
«Το να φωτογραφίζεις μια φωτιά ή μια απεργία είναι σίγουρα ελκυστικό. Το να φωτογραφίζεις όμως δυο ανθρώπους στο μεσημεριανό τους αυτό είναι αληθινή τέχνη..»

Φωτογράφιζε λοιπόν στο χωριό του, δεν φωτογράφιζε αγνώστους αλλά ανθρώπους με τους οποίους ήδη είχε μια σχέση, δεν κυνηγούσε τα γεγονότα αλλά τις ανθρώπινες καθημερινές στιγμές, και έβγαλε σπουδαίες φωτογραφίες.

Γιατί τα αναφέρω αυτά. Μα ως προτροπή για να τον "μιμηθούμε", υιοθετώντας, όχι βέβαια το στυλ του, αλλά τη φιλοσοφία του. Να σταματήσουμε να είμαστε παρατηρητές και καταγραφείς αγνώστων ανθρώπων και αγνώστων στιγμών. Να διεισδύσουμε στην καθημερινότητά μας και να φωτογραφίσουμε την ίδια τη ζωή, έτσι ώστε οι φωτογραφίες μας θα έχουν κάτι που πολλές στερούνται. Μνήμες, μνήμες της ζωής μας, ναι αυτές τις ίδιες μνήμες που έχουν και οι σπουδαίες παλιές αναμνηστικές. Ακόμα και αν δεν καταφέρουμε ποτέ να κάνουμε κάποιες σπουδαίες (για τους άλλους) φωτογραφίες, σίγουρα θα είναι πολύ σημαντικές για μας.

Σύνδεσμοι: Jindřich Štreit (προσωπική του ιστοσελίδα), Jindřich Štreit-Talent ART
DPGR: Αφιέρωμα στον Jindrich Streit, από τον Σαπρίκη Χρίστο (momos)

Metallica

2009-08-31T21:12:00.022+03:00

grey magazine

2009-08-31T13:38:00.025+03:00

Κυκλοφόρησε το τρίτο τεύχος του περιοδικού grey με portfolios των φωτογράφων Flavio Coelho (Βραζιλία), David Dunniko (Αγγλία), Jonnek Jonneksson (Ελλάδα), Erdal Kinaci (Τουρκία), Χαράλαμπου Κυδωνάκη (Ελλάδα) και Adam Magyar (Ουγγαρία).

Το grey είναι ένα νέο και καλαίσθητο online ελληνικό περιοδικό που δημιούργησε ο Κωνσταντίνος Ανδρώνης και προβάλλει δουλειές καλλιτεχνών που εκφράζονται μέσω της ασπρόμαυρης φωτογραφίας. Το περιοδικό διανέμεται δωρεάν μέσω της ηλεκτρονικής σελίδας http://greymagazine.gr/ και μέσω αλληλογραφίας. Στη σελίδα αυτή μπορείτε επίσης να βρείτε και πληροφορίες σχετικά με τον τρόπο υποβολής φωτογραφιών.

Στο πρώτο τεύχος του περιοδικού παρουσιάστηκαν portfolios της Βιργινίας Φιλιππούση, Νίκου Καλύβα (noe), Κώστα Κατσούλη, Μέμου Κουτσοσπύρου και Λουκά Βασιλικού.

Στο δεύτερο τεύχος παρουσιάστηκαν portfolios των Γιώργου Δογάνη, Ζήση Καρδιανού (ziskar), David Gibson (Μ. Βρετανία), Adam Panczuk (Πολωνία), Leopoldo Pena (Μεξικό).

Wall of Death

2009-08-29T15:35:00.014+03:00

Η φωτογραφία αυτή του Jonnek Jonneksson επιλέχθηκε από τον David Alan Harvey (φωτογράφο του Magnum) για να δημοσιευτεί στο έγκυρο (και διάσημο πια) ηλεκτρονικό περιοδικό του, το "Burn".

Εκεί ο Jonnek μας πληροφορεί ότι: "This photo is taken at a traditional motorcycle show that takes place since 1930 in USA, Great Britain and some countries in the Balkans. It’s called “Wall of Death”, as the man who rides the motorcycle and overriding the law of gravity climbing on a vertical wall, risks his life.
This specific show that I have photographed took place in northern Greece, at a traditional popular fun fair. The show with its material components is passed from father to son since 1950 and it runs through 3 generations so far. They are supposed to be the last “Wall of Death” showmen in Europe and one of the few that perform it in the world."

Έχοντας πληροφορηθεί ότι ο περίφημος στα παλιά χρόνια "Γύρος του Θανάτου" παρουσιάζεται και στις μέρες μας από κάποιους ανθρώπους, τους έψαξε, τους βρήκε, και πριν ένα χρόνο πήγε και τους φωτογράφισε, μαζί με τον Jeanajean, σε ένα πανηγύρι στη Χαλκιδική.

Η δουλειά αυτή θα δημοσιευτεί την μεθεπόμενη Κυριακή στο ένθετο περιοδικό "Έψιλον" της Ελευθεροτυπίας.

Φωτο: Jeanajean

Άνθρωποι της Πρέσπας

2009-08-28T17:40:00.016+03:00

Αξιοπρεπείς, μοναχικοί άνθρωποι...

Πρέσπες (σε b/w)

2009-08-27T18:00:00.012+03:00

Πρέσπες (με χρώμα)

2009-08-27T16:20:00.016+03:00

Υπάρχω

2009-08-26T21:18:00.021+03:00

Κάποιοι φωτογράφοι

2009-08-26T13:38:00.022+03:00

Κάποιοι φωτογράφοι δεν κυνηγούν τα ηλιοβασιλέματα... σε σκοτεινές διαδρομές ψάχνουν το φως.
Δεν κυνηγούν τα χρώματα... θέλουν γλυπτά να φτιάξουν και όχι πίνακες.
Δεν κυνηγούν τα γεγονότα... γράφουν τις δικές τους ιστορίες.

Και δεν θέλουν να γίνουν αγγελιοφόροι, ρήτορες ή κήρυκες... μονάχα ποιητές, μικροί δημιουργοί.

Ίσως γιατί, αυτοί οι φωτογράφοι, περισσότερο από κάποιους άλλους ανθρώπους, να απολαμβάνουν τα ηλιοβασιλέματα, να λατρεύουν τα χρώματα και να πονούν με τα γεγονότα...

Μοναχά εσένα

2009-08-25T18:05:00.042+03:00

Όχι άλλες εικόνες, digital με λίπος,
νάυλον κουκλάκια και στο βάθος κήπος.
Όχι άλλοι τσιγγάνοι κι ανήμποροι ζητιάνοι,
γλάροι και σκυλάκια, πανέμορφα παιδάκια

Όχι άλλα παγκάκια και άδεια μονοπάτια,
περαστικών τις πλάτες, δέντρα, γυμνά και γάτες.
Όχι άλλες βαρκούλες, κάμποι, βουνά, ραχούλες,
ηλιοβασιλέματα και άλλα τέτοια ψέμματα.

Όχι άλλα σύννεφα και αντανακλάσεις,
μάκρο, λουλουδάκια, ζουζούνια, παρελάσεις.
Όχι αλλα κτίρια και σκιές στους τοίχους,
λυπημένα βλέμματα, ευρυγώνιους μύθους.

Βαρέθηκα τα ίδια, ανόητα μου φαίνονται,
ούτε να τα κοιτάξω, θέλω να τα πετάξω.
Θα φωτογραφίζω μοναχά εσένα μάτια μου,
μωρό μου μόνο εσένα θα έχω πάντα θέμα.